4’lü Münavebe Nedir? Kayseri’de Bir Gencin Gözünden
Kayseri’nin dar sokaklarında, serin akşam rüzgarı yüzüme vurduğunda, birden aklıma düşen bir şey oldu. Sanki her şeyin iç içe geçtiği, karmaşık bir döngünün parçasıymışım gibi hissettim. Evet, belki de o anın içinde kendimi tamamen kaybettim; bir yandan büyümeye çalışırken, diğer yandan da anlamadığım bir şeyin peşinden sürüklendim. O şey de, 4’lü münavebe dediğimiz, çoğu kişi için tam anlamıyla açıklanması zor olan o hayatın döngüsüdür. Belki de bu yazı, kafamı biraz karıştıran bir anlam arayışıydı. Ama bir yandan da bir şeyi daha fark ettim; 4’lü münavebe, hayatta her şeyin bir sürekliliği olduğunu anlatan bir kavramdan başka bir şey değilmiş.
Bir Gün Kayseri’nin Soğuk Havanesinde
Bugün, yine eski kafelerde buldum kendimi. Her köşe başında bir hatıra, bir anı var. Birçok insan geçmişin hatıralarını ya mutlu ya da üzgün hatırlar. Oysa ben, anılarımı çoğu zaman karışık ve belirsiz hatırlıyorum. Bazen bir şeyin tam olarak ne olduğunu anlamıyorum. Hatta 4’lü münavebe fikrini ilk duyduğumda, aynı hisleri yaşadım. Ama şimdi daha iyi anlıyorum.
Havaların bir an önce ısınmasını dört gözle beklerken, bir yandan da insanların gülümsediği yaz akşamlarına özlem duyuyorum. Ama bu özlemde bir eksiklik var, kaybolan bir şey. O şey de, her şeye bir anlam katan o döngü. Geçmiş, şimdiki zaman ve geleceğin birleşmesi. Ve bu döngü, her zaman iç içe, tıpkı 4’lü münavebenin doğal akışı gibi.
4’lü Münavebe: Duygusal Bir Çıkmaz
Bir kafede otururken, yanımda oturan iki arkadaşın konuşmalarını duyuyorum. Birisi 4’lü münavebe üzerine sohbet ediyor. İlk başta, bunun sadece bir terim olduğunu düşündüm. Ama sonra dikkatlice dinlemeye başladım. Münavebe kelimesinin içinde bir çeşit dönüşüm, bir değişim olduğunu fark ettim. Hayatın doğal akışını anlatan bir döngü gibiydi. Dört kişi, sürekli yer değiştirir. Herkesin birbirini beklemeden hareket ettiği bir düzen. Bir an kafamda beliren karışıklığı çözmeye başladım. “Bu ne demek? Hayatın bir evrimidir belki de,” diye düşündüm. Hangi anlamda olursa olsun, evrim, değişim demekti.
Hayatımda pek çok şey aynı şekilde dönüp duruyordu; bazen sıkıcı, bazen heyecan verici, bazen de belirsiz. Ama yine de bir şekilde ilerliyordu. O kadar ki, bu döngüyü yakalamadan bir adım daha atmak istemiyordum. 4’lü münavebe, her şeyin birbirini tamamladığı, bir bakıma çarkın sürekli döndüğü bir hikâye gibiydi. Birinin yerini diğerinin alması… Hepimizin birer parça olduğu büyük bir bütün. Kimi zaman kayboluyoruz, kimi zaman da birilerinin eksikliğini hissediyoruz. Ama sonuçta bir şekilde her şey yerine oturuyor.
Zamanın İçinde Kaybolmak
Duygularımı her zaman doğrudan yazmak, onları kağıda dökmek, bana bir anlam veriyor. Ama bazen, tüm bu duyguları sözcüklerle açıklamakta zorlanıyorum. Kayseri’nin soğuk sokaklarında gezinirken, biraz yalnız kaldım. “Ne oluyordu?” diye sordum kendi kendime. 4’lü münavebe, bir düzen mi yaratıyordu yoksa bir çıkmaz mıydı? Bir yerden bir yere geçiş yaparken, bir kaybın ya da kazancın olması gerektiğini düşündüm. Ama o sırada, bir şey fark ettim: Kazanmak ya da kaybetmek önemli değildi. Önemli olan, bu döngüde her şeyin bir yere bağlanmasıydı.
Bazen bir duygunun peşinden sürüklendiğimde, tüm her şeyin birbirine bağlı olduğunu hissediyorum. 4’lü münavebe, yalnızca duygusal değil, aynı zamanda fiziksel olarak da bir denge oluşturuyor. Bir nokta ile başlayıp, yine o noktada biten bir yolculuk. Bir zamanlar umutsuzca aradığım şeyin tam olarak ne olduğunu şimdi daha iyi biliyorum. Hayat, her şeyin birbirine dönerek yer değiştirdiği bir yolculuk. Her geçişte, bir şeyler kayboluyor ve bir şeyler yeniden doğuyor.
Umut ve Hayal Kırıklığı Arasında
Gün bittiğinde, bir başka kafede kahvemi yudumlarken, 4’lü münavebenin bana sunduğu şeyi bir kez daha düşündüm. Hayat, başlangıç ve bitişin her an birbirine geçiş yaptığı bir yolculuktu. Birçok kişi bu döngüyü fark etmiyor ya da anlamıyor. Ancak ben artık anlıyorum. Her şeyin bir sırası var; bazen kayboluyoruz, bazen buluyoruz. Ama her zaman devam ediyoruz.
Ve işte, 4’lü münavebe bana şunu gösterdi: Hayat, her zaman bir sonraki adım için bir yer bırakır. Kimi zaman umut, kimi zaman da hayal kırıklığı. Ama sonunda, her şeyin bir şekilde yoluna girdiğini göreceksiniz. Çünkü hepimiz, bir şekilde birbirimizi tamamlıyoruz.